“Rare vragen en onverwachte situaties? Ik vind het een illusie!”

11-10-2016

Vorige week viel mijn recruitersoog op een bijzonder artikel in het NRC met de kop: “Zou je liever onzichtbaar zijn of kunnen vliegen?” Het artikel vertelt dat de huidige sollicitant op meer moet zijn voorbereid dan standaardvragen als “Wat zijn je sterke en zwakke punten?” en “Wat draag jij bij aan deze organisatie?”. Blijkbaar stellen recruiters steeds meer ‘rare vragen’ om te zien hoe hun kandidaten omgaan met onverwachte situaties. Een voorbeeld: “Hoeveel pingpongballen passen er in een schoolbus?” “Hoe krijg je een olifant in een ijskast?” Misschien heb ik ongelijk, maar ik vind dit deze manier van vragen stellen echt helemaal niets…

Tientallen jaren neem ik al mensen aan: voor in mijn eigen team, het bedrijf waar ik voor werkte en nu in de rol als recruiter bij PP personeelsdiensten. Als ik dit soort artikelen lees, vind ik dat we de wereld om ons heen veel te moeilijk maken voor elkaar. Tijdens een 1-op-1 gesprek met een kandidaat weet ik donders goed wat ik voor een vlees in de kuip heb. Daar heb je echt geen gekke vragen voor nodig, maar zoals gezegd, misschien heb ik ongelijk.

Ik stel eigenlijk nooit een vraag om iemand uit balans te brengen. Waarom niet? Misschien komt het door mijn natuurwetenschappelijke grondhouding: rare vragen raken wat mij betreft niet de essentie van het gesprek. Ik ga veel liever in op de levenservaring van een kandidaat. Dan kom ik vanzelf tot vragen waaruit de creativiteit van een kandidaat blijkt. Want hoe is iemand bijvoorbeeld omgegaan met zijn ontslag? Of hoe zou iemand zijn eigen baan vormgeven als dat mogelijk was?

Weet je, tijdens een gesprek krijg je altijd de ‘hele mens’ binnen, nooit alleen een werknemer. Die mens reageert vandaag misschien wel heel anders dan gisteren of morgen omdat hij net iets beter geslapen heeft of net voordat hij het gesprek met mij ingaat, ruzie heeft gehad met zijn vrouw. Dan zie ik het stellen van rare vragen echt als een momentopname qua creativiteit.

Een praktijkvoorbeeld. Ik heb eens een kandidaat gehad die vertelde dat hij ontzettend zenuwachtig was (en aan wie je dat ook duidelijk zag). Toen hij dat zelf vertelde en die kogel door de kerk was, leek het net of er op dat moment een ventiel leegliep; het gesprek verliep daarna feilloos. Tja, gaat het hier dan om een onzekere kandidaat die zich in eerste instantie slecht presenteert en die ik door een rare vraag nog meer uit balans moet brengen? Of gaat het om een eerlijke vent met gevoel voor realiteit, die daar niet om liegt en de koe gewoon bij de horens vat? Ik heb gekozen voor het laatste en met succes.

In ben ervan overtuigd dat als je oprecht interesse toont, doorvraagt, luistert en de tijd neemt voor een gesprek, iedere kandidaat tot zijn recht komt. Als mensen maar lang genoeg vertellen, zie je vanzelf inconsistenties, creativiteit en talenten. Maar goed, daar moet je wel de tijd voor hebben en krijgen. Zelfs zonder rare vragen!

Naar het overzicht

« Terug
×